teatroterapia

Rozmiar tekstu:

Znowu na scenie!

  • 2012-03-14
  • dodał:

Fundacja Teatroterapia Lubelska zaprasza na spektakl Teatru Ludzi Niepełnosprawnych

„Sześć postaci w poszukiwaniu autora”

adap­tacja i reżyseria: Maria Pietrusza-Budzyńska

19 marca 2012 godz. 14:00
Dom Kultury Kolejarza
Lublin ul. Kunickiego 35

Fundacja Teatroterapia Lubelska
zaprasza na spektakl
Teatru Ludzi Niepełnosprawnych

„Sześć postaci w poszukiwaniu autora”

adap­tacja i reżyseria: Maria Pietrusza-Budzyńska

19 marca 2012 godz. 14:00
Dom Kultury Kolejarza

Lublin ul. Kunickiego 35


adap­tacja i reżyseria: Maria Pietrusza-Budzyńska
asystent reżysera: Jolanta Grabow­ska
scenografia: Maria Pietrusza-
Budzyńska
kon­sul­tacja choreograficzna: Jacek Tomasik
kostiumy: Maria Pietrusza-
Budzyńska i Lila Sokołow­ska
ilustracja muzyczna i udźwiękowienie: Dominik Sam­bor­ski
przy­gotowanie taneczne: Jolanta Grabow­ska
przy­gotowanie wokalne: Joanna Bron­kiewicz i Grzegorz Sek­mistrz
światło: Bar­tłomiej Palij i Andrzej Oczkow­ski
mul­timedia: Marek Krupa
organizacja spek­taklu: Zbigniew Wróblew­ski i Alek­san­der Budzyń­ski
producent spek­taklu: TEZET S.A
występują: Aktorzy Teatroterapii Lubelskiej

Bohaterowie sztuki Piran­della w odczytaniu Marii Pietruszy-Budzyńskiej przed­stawiają swoje wąt­pliwo­ści i przy­czyny ist­nienia w ciągłej podróży teatral­nej, poszukują kogoś, kto zapisze ich życiorysy, nada imię i wyznaczy określoną rolę. Wszyst­kie postacie, które pojawiają się na scenie pochodzą z real­nego świata i wnoszą ze sobą historię własnego życia. Ojciec, Matka, Pasier­bica, Syn, Chłop­czyk, Dziew­czynka, Pani Pace poszukują czegoś innego dla siebie: autorytetu, ukojenia, miło­ści, szczę­ścia, sławy i prawdy. W Piran­dellu świat jest teatrem total­nym, gdzie wszyscy grają określone role, a teatr wdziera się do życia i zmusza do odgrywania. Kim są ludzie, którzy sięgnęli po sztukę Piran­della? Czy obraz, który stworzyli aktorzy Teatr­poterapii Lubel­skiej wykreuje ich toż­samość w Teatrze? Jak reżyserują własną biografię przez wej­ście do Teatru i jak prze­mieni to świadomość ich i tych “nor­mal­nych”? Czy inność (nie­peł­nospraw­ność) jako gest twór­czy to oksymoron? Czy może próba odnalezienia miej­sca na scenie życia? Aktorzy Teatroterapii w grze z życiem /w życie manifestują pytanie: kim jesteśmy? Czy my udajemy aktorów czy aktorzy udają nas?


fot. Aleksander Budzyńskifot. Aleksander Budzyńskifot. Aleksander Budzyńskifot. Aleksander Budzyński

fot. Aleksander Budzyńskifot. Aleksander Budzyńskifot. Aleksander Budzyński

‹ powrót